do Madison w stanie Wisconsin przywiodła mnie konferencja dla fanatyków zeberek, to znaczy rybek nazywanych po angielsku zebrafish. zebrafish to bardzo użyteczny modelowy organizm w badaniach nad rozwojem embrionalnym kręgowców. jeśli ktoś chciałby sobie zobaczyć jak szybko taka rybka sie rozwija, i generalnie podpatrzeć jak z niczego robi się coś, to polecam zajrzeć tutaj. a poniżej logo konferencji z głównym bohaterem tego wydarzenia.

no ale miało być o Madison.

myślałam sobie, ot, małe miasto na amerykańskim midweście, no i bardzo przyjemnie się rozczarowałam. Madison pod względem ilości mieszkańców podobne jest do toona, ale na tym podobieństwa się niestety kończą. Madison ma wszystko to (no może poza górami) za czym tesknię, wszystko to, o czym czasami zapominam na kanadyjskiej prerii, i oczym boleśnie sobie przypominam, gdy zmieniam toon na takie miejsce jak Madison właśnie.

a Madison to woda,

to wilgotna i pachnąca morzem bryza od jeziora,

to historia trochę dłuższa niz stuletnia, czająca się na każdym kroku,

to ludzie, których widać rówież i wieczorem,

to State Street, po której można by się włoczyć godzinami, i która trochę przypomina hippisowskie Telegraph Avenue w Berkeley (jak dotąd, moja ulubiona ulica na tym kontynencie)

to cinnamon-pecan roll zakupiona na farmers market, której smak pamiętam do dzisiaj,

to wspomnienie zwariowanych lat studenckich, bo studentów tu widać na każdym kroku, a już szczególnie nad jeziorem Mendota

to gorące, wilgotne lato…

a poniżej parę zdjęć. Madison pożegnałam w ostatnią niedzielę, kiedy to ruszyłam na spotkanie z evek i szaleństwa z hulającymi elektronami, tudzież tornadami, ale o tym następnym razem.