tegoroczne lato pożegnaliśmy w Saskatoonie wyjątkowo ciepło. wczoraj temperatura wyniosła 32 st. C i w ten sposób pobity został rekord temperaturowy z 1917 roku! prognoza na dzisiaj - taka sama jak na wczoraj, czyli jednym słowem cudnie, ciepło i … złotawo, bo jesień już powoli maluje nam drzewa.

wszystko byłoby więc super, gdyby nie Ben i jego przedszkole. nie, nie, już nie płacze tak bardzo jak go tam zostawiamy, czy odbieramy (czasami nawet w ogóle nie uroni łzy jak dzisiaj na przykład), za to przywleka do domu wszelkie możliwe wirusy. od początku września przeszliśmy już trzydniówkę, jednodniową chrypkę i osłabienie niewiadomego pochodzenia, teraz mamy lejący się katar (a trzeba wspomnieć, że dzieci z katarem są przyjmowane do przedszkola), a na dokładkę, bolące gardła u mnie i męża (a tu z kolei należy wspomnieć, że obydwoje z mężem praktycznie nie chorujemy od lat sześciu, czyli odkąd wyjechaliśmy z Polski). dzisiaj, jedna z pań przedszkolanek, na pocieszenie chyba, poinformowała nas, że z jej doświadczenia wynika, że nabieranie odporności do wszelkiej maści wirusowych gadów przedszkolnych zajmuje u rodziców i dziecka około trzech miesięcy od rozpoczęcia przedszkola. dziękuję bardzo. czyli jeszcze dwa miesiące różnego rodzaju niespodzianek, marudzącego Benka i marudzących nas ;-) wstrzelimy się w ten sposób w sam raz w rozpoczęcie sezonu grypowego. i to jakiego! bo radio trąbi już od jakiegoś czasu o zbliżającej się pandemii świńskiej grypy… a mi się marzyło zabranie moich dwóch chłopaków do Australii w lutym (na konferencję mogłabym jechać, ale sama nie pojadę, bo umarłabym z tęsknoty i ze strachu – piętnastogodzinny lot nad oceanem to nie dla mnie). taak. niestety teraz sama widzę, że ciężko z takim maluchem cokolwiek zaplanować, a luty to w sam raz pora na różnego rodzaje choróbska. ech. no to ponarzekałam sobie ;-)

dużo zdrowia życzę!