Tydzien temu bylismy na podgladaniu Groszka. Tyle czekalam na to badanie i tak sie zawiodlam. Zeby nie wprowadzac suspensu napisze tylko, ze u Groszka wszystko wyglada w porzadku, glowka troche wieksza od reszty, ale te +/- 2 lub 3 tygodnie rozrzutu pomiedzy roznymi czesciami ciala to na tym etapie ciazy (30 tydzien) ponoc normalne. Ponoc… ale ja z natury watpiaca oczywiscie miewam sobie roznego rodzaju straszne mysli. Niestety lekarka nie byla zbyt rozmowna, miala infekcje krtani i niewiele mogla mowic. Wedlug mnie to w takim stanie nie powinno sie robic to co ona robila, ale trudno. W kazdym badz razie, jak to Kanadzie bywa, powiedziala tylko, ze wszystko ok. Moze wiekszosci ludzi zyjacych na preriach to zadowoli (nie ma to jak slodka niewiedza i slepa wiara i zaufanie), ale mnie, czlowieka, ktoremu placa, za watpienie, to juz nie. Ooo, dowiedzielismy sie tez ze Groszek jak na razie glowa do gory, co wyjasnia dlaczego czasami biegam do wc co 5 minut i dlaczego czasami mam takie dziwne odczucia down there. No nic, dajemu mu jeszcze pare tygodni na zmiane zdania co do jego polozenia. Jakos bardziej mentalnie wydaje mi sie blizszy porod naturalny a nie operacja. Szpital mnie przeraza generalnie a wizja ciecia i lezenia bez wladzy w nogach – jeszcze bardziej… No ale ja tak naprawde mam tu niewiele do powiedzenia, moge tylko prosic malego, zeby jeszcze wykonal ten obrot.

A tak poza tym to wszyscy zdrowi. Tata Groszka studiuje mocno, bo za tydzien ma egzamin, a ja nadrabiam w tym czasie zaleglosci filmowe. A jutro nasza 11 rocznica slubu…