Nie bedzie sprawozdania z filmu. Wczoraj nasze miasto jeszcze raz przypomnialo nam dlaczego ciagle myslimy o wyjezdzie… Napisze tylko - jedno kino … Ech… I znow wraca ten utwor Toma Waitsa:

Well, I grew up here all of my life,
and I dreamed someday I’d go
Where the blue-eyed girls, and the red guitars,
and the naked rivers flow
Now I’m not all I thought I’d be,
I’ve always stayed around
I’ve been as far as Mercy and Grand,
frozen to the ground

But I can’t stay here, and I’m scared to leave
So kiss me once, and then I’ll go to hell
I might as well be whistlin’ down the wind

The bus is at the corner, the clock on the wall
Broken down windmill, there ain’t no wind at all
And I yelled and I cursed, if I stay here I’ll rust
And I’m stuck like a shipwreck out here in the dust

The sky is red, and the world is on fire,
and the corn is taller than me
And the dog is tied to a wagon of rain,
and the road is wet as the sea
And sometimes the music from a dance
will carry across the plains
And the places that I’m dreaming of,
do they dream only of me?

There are places where they never sleep,
and the circus never ends
So I will take the Marleybone coach,
and be whistlin’ down the wind
So I will take the Marleybone coach,
and be whistlin’ down the wind

A dla tych co nie znaja, krotki film z utworem:

Ten dzien zaczal sie wyjatkowo paskudnie. Sa takie dni ze kobiete w ciazy, z rozchwiana gospodarka hormonalna, nachodza takie smuty,ze hej… A dzis z rana powrocil ten sam temat co zwykle, czyli brak wakacji. Tak sie zlozylo, ze ze wzgledu na rozne przypadki i nie-przypadki nie dane nam bedzie odpoczac na lonie natury tego lata. Zostaje praca, i praca, i dom, i dziecko, i zmartwienia w stylu czy ja sobie poradze?

Ale jak juz te smuty sie skoncza, to czas na wyrzuty sumienia w stylu ja tutaj tak marudze, a moj groszek pewnie cierpi biedak z tego powodu (w miedzyczasie znajdzie sie taki artykul w internecie oczywiscie), sa tacy co maja gorzej, a gdyby tak sie cos zlego stalo? OMG – jak ja moge wytrzymac z sama soba?? nie wspominajac of course mojego ukochanego, jemu to dopiero nalezy sie medal za odwage w stawieniu czola dniu codziennemu z kobieta w ciazy…

Oczywiscie jak juz to pisze to mam sie calkiem, calkiem. W pracy robota jakos leci, a wieczorem idziemy do kina na ten oto film. Sprawozdanie po powrocie.

While procrastinating at my desk today, I came across this hilarious video on YouTube. It is so me! Amazing. This means that there are more of us – procrastinators. It is so difficult sometimes to overcome this energetic barrier. What one needs it’s just a bit of additional energy, kick in the butt, so called self-motivation. Close deadlines are usually good at motivating or maybe some exciting holidays on the horizon. But what if there is no deadline and no holidays, what if all one has is the thought – I must get my stuff done…

Sa miasta i hometowns… Te drugie na zawsze pozostaja zywe w naszej pamieci, wystarczy zamknac i oczy i juz idziemy przez Stary Rynek, slonce swieci nam w twarz, gwar ludzi naokolo, a potem Szewska i Podwale, pamietasz te ksiegarnie do ktorej zagladalismy czasami… Krupnicza z delikatesami, gdzie kiedys tylko jeden rodzaj jogurtu stal na polce… Aleje Mickiewicza, Jagiellonka, Ingardena i juz jestesmy w Parku Jordana, a tam kazdy kazda sciezka przywoluje stare wspomnienia…

Dlaczego ta glupia tesknota tak ciagle wraca z uporem maniaka, to se nevrati przeciez, to juz przeciez bylo i nie zdarzy sie wiecej, a jednak cos przyciaga, czasami bardziej, czasami mniej…

A miasto nasze, no coz, to juz inszy wymiar, inny kontynent, inna mentalnosc. Miasto, gdzie slowo zabytek nabiera innego znaczenia a historia jest jakby skurczona… Ale tu jest teraz nasz dom i tu urodzi sie nasz syn i to byc moze bedzie jego hometown…

 Stary Rynek w Krakowie

 University Bridge w Miescie

Sometime ago we created a new life and called it Groszek. The first time we saw it, it looked like a small gummi bear but its heart was beating fast (176 beats per minute!). It was only 8-week old but it measured 1.7 cm.

And then we waited… and grew together… At 13 weeks we saw it again but this time it resembled a human baby. And it was moving and kicking around and measured 6.7 cm.

At 19 weeks we learnt that it was going to be a boy. His dad was surprised and I wasn’t. Call it woman’s intuition or whatever you want but I just knew it was going to be him.

And today it’s exactly 27 weeks since it all started…